Rustig Deinen na de Maansverduistering

Afgelopen nacht ging ik vrij laat naar bed. Geen maansverduistering kunnen zien helaas door de dikke wolken.
De opbouwende energieën van de volle maan en maansverduistering bevielen me heel goed, ik voelde me toppie! Ik was wel benieuwd hoe het erna zou zijn, want ik merk vaak dat het dan dipt en ik me dan ook een paar dagen wat minder voel.
Vannacht een hele vreemde droom en een mega inzicht. Een voor mij belangrijk inzicht met alles waar ik mee bezig ben qua persoonlijke groei, maar ook voor mijn praktijk “Vreugdevol Vrouw” en de trainingen en Challenges die ik geef.
Dat wilde ik uiteraard opschrijven. Vanochtend werd ik wakker en het was het eerste waar ik aan dacht. Mooi, ik was het niet vergeten!
Ontbijtje, koffietje, wakker worden en dan tijd om het op te schrijven. En… ik weet het niet meer? Het voelt alsof er een deur is dicht gegooid en ik er niet meer bij kan. Damn!
Nu dan maar hopen dat het onbewust hebben van dit inzicht genoeg gaat zijn, hihi.

Dan even Googlen op Uluru amulet agaat. Kleine trommeltjes die ik sinds kort één heb. Een steensoort waar ik al vaker bij had staan kijken in de kristalwinkel, maar nog nooit had gekocht. Altijd bijna, maar net niet.
Gisteren pakte ik dit steentje op en ik kreeg ineens een energetische schok en trilling door mijn arm heen. Nu worden deze steentjes niet bij Uluru zelf gevonden en ik wilde weten waar dan wél. Er word namelijk gezegd dat ze vlakbij Uluru worden gemijnd/geraapt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn eerste eigen huisje, geen 5-sterren, maar het was THUIS!

Nou heb ik zelf toen ik 20 was een half jaar daar gewoon, bij Uluru, in de Aboriginal community. Ik heb daar een hele bijzondere tijd gehad, heel veel geleerd en ervaren. Het was de eerste keer dat ik op mezelf woonde, en dan meteen in een vreemd land terwijl mijn Engels toen nog niet zo heel goed was, en ook nog in een Aboriginal community. Dat was best even heftig toen ik daar net kwam.
Geen tv, geen radio, internet was er nog niet toen. En daar zit je dan elke avond zonder tv, en zonder radio. Dan word je ineens enorm terug geworpen op jezelf.
Buiten dat dan natuurlijk nog het contact en ervaringen met de Aboriginals. Fenomenaal!

Dus even Googlen en natuurlijk ga ik dan ook even kijken naar Mutitjulu en Uluru waar ik woonde. Kijk even met me mee!
Voor mij is het gewoon bijna niet te bevatten dat ik deze tijd van het jaar in 1986 hier woonde:
Mutitjulu community Google Maps
Als ik kijk naar Mutitjulu, de Aboriginal community waar ik woonde, brengt dat plezierige herinneringen en een glimlach.
Zoom eens wat uit (op Google Maps met de link), dan zie je links Uluru liggen. Als ik daar naar kijk… komen er nog altijd tranen. Dat is een liefde die zo diep gaat, dat ik zou zeggen; voorbij aardse liefde. Een eeuwig verlangen en een diepe, zoete pijn van het gemis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik bij Uluru’s Sunset strip – 1986

Iedereen zoekt de liefde van zijn leven, ik ook, maar de liefde die ik hiermee heb gaat zó veel verder dan dat.
Tijd heel alle wonden, en ik heb er vrede mee dat ik daar niet meer ben. Dat heeft heel lang geduurd. Maar de liefde, het verlangen, het gevoel van ‘thuis’ en erkenning, dat blijft. Zelfs 32 jaar later nog.
Het was pas 3-4 jaar geleden dat ik er achter kwam dat Ulurur sterk verbonden is met het Lemurische rijk van weleer. Eenheid, Liefde. Ik heb enorme affiniteit met Lemurië, veel meer dan Atlantis (dat rijk kwam er na). Wel apart dat ik dus in die energieën heb gewoond en gewerkt en geleefd zonder dat ik dat toen wist. Maar gevoeld heb ik het wel.

Het is eigenlijk het enige ‘thuis’ geweest wat ik ooit heb gehad. En dat bedoel ik niet zielig, maar juist mooi.
Datzelfde gevoel heb ik één keer bij een mens mogen ervaren. Daar heb ik het nog moeilijk mee soms. Ik mag nog leren dankbaar zijn voor die ervaring in plaats van verdrietig dat hij niet meer in mijn leven is.
Dat is even diep zo! Wat zo’n maantje en verduistering al niet omhoog brengt.

Dein ook rustig mee op de energie golven van na de volle maan en lunar eclipse. Doe ik ook. Ik heb mijn tranen gewoon laten vloeien.

Love

Angelina

Advertenties

Wijsheid van een Kat

Er zit een diepere boodschap achter dit verhaal, dus ga lekker even er voor zitten.
Ik voel me dankbaar dat mijn kat aan het genezen is!
Die kwam vorige week terug met eerst een klein plekje op zijn koppie, de dag erna een grote, kale plek met kraswondjes. Waarschijnlijk had hij gevochten. De wondjes waren niet schoon en aan de zijkant zat een enorme bult waaronder waarschijnlijk dus wondvocht en pus.
In plaats van direct naar de dierenarts racen, ga ik het dan zelf schoonmaken met zout water, zo vaak als maar kan. De dag erna kwam hij aanlopen ’s ochtends, een stroom wondvocht recht over zijn neusje naar beneden. Maar… wondvocht, géén pus.
Ondanks dat zat het me toch niet lekker. Maar binnen 2 dagen was die bult al flink aan het slinken, kwam er geen enorme hoeveelheid vocht noch pus meer. Ik bleef het wassen met zout water. En nu ziet het er heel goed uit, het is prima aan het genezen. Ik denk dat de haartjes eerstdaags ook weer terug gaan groeien.

gratitude heart.jpegEn ja, wat ben ik dan dankbaar! Dankbaar dat mijn kat zo gezond en sterk is dat zijn lichaam dit kan, dankbaar dat ik vertrouwd heb op mijn eigen zorgkwaliteiten, hihi, en het zelfgenezend vermogen van mijn kat.
Had ik naar de dierenarts gegaan, dan had ik een kat gehad die finaal totaal geflipt zou zijn. Bramble in de mand en auto is géén goed plan. Als je ooit een kat hebt gezien die helemaal gek wordt… Dus veel stress voor hem, en dan ook voor mij.
Een hoop geld, en zijn lijfje vol laten stoppen met rotzooi (antibiotica waarschijnlijk).
Helemaal niet nodig als je vertrouwen hebt in het zelfgenezend vermogen van mens, dier, natuur én je eigen beoordelingsvermogen wanneer je wél hulp in moet schakelen, want soms moet dat natuurlijk wel.

Ik zit me nu dus zo intens dankbaar te voelen omdat ik Bramble net weer even gecheckt heb. Zijn band met mij is door dit hele gebeuren ook enorm veranderd. Zijn vertrouwen in mij is veel groter geworden en ik voel dat ik hem met zijn vreemde karakter ook meer kan accepteren en liefhebben. Het is nogal een vreemd geval, zelfs voor een kat, haha.

En dan denk ik, dankbaarheid is zo mooi, zo belangrijk! Meestal voelen we alleen dankbaarheid als reactie op iets fijns. Dan voelen we ons goed en ervaren we dankbaarheid.
Weet je dat het ook andersom kan, en dat je dan eigenlijk ook veel krachtiger bent en meer liefde gaat ervaren in je leven?
Wat ik bedoel is dus gewoon dankbaar zijn voor dingen zonder dat daar eerst iets bijzonders voor moet gebeuren. Gewoon zomaar oprecht.

Men zegt wel eens dat liefde de grootste kracht is in het Universum, maar ik denk eigenlijk dat het dankbaarheid is!

Als je je dankbaar kunt voelen voor het kleine, voor simpele dingen, zonder dat er iets moet gebeuren, dan komt ook vanzelf die onvoorwaardelijke liefde op gang.

Ik vind het wel een mooie om bij stil te staan! Wat een inzichten je al niet kunt hebben door je kat 🙂
Wijze beestjes, hoor!

Heb een zonnig weekend met volop mooie momenten en dankbaarheid!
heart
Angelina